Khao Sok

De overgang van het arctische klimaat in onze treinwagon naar de tropische temperaturen buiten is enorm heftig. Zwaar bepakt lopen we over het perron in Surat Thani. Backpacks overal, niet alleen waar de naam suggereert, maar ook op onze borst en vaak nog wel een van de kids in onze handen. Een scenario waarin Finn spartelend op z’n rug op het perron ligt willen we het liefst vermijden. Even de Grab app (taxi) aanslingeren om de altijd stevige onderhandeling met gewone taxichauffeurs te kunnen vermijden. Over 6 min arriveert ie, hij rijdt echter door, voorbij het station, waar wij staan te wachten maar stopt gelukkig een eindje verderop, anders krijgt hij gezeur met de “gewone” taxichauffeurs is zijn verklaring. De vele zware rugzakken kunnen we achterin gooien en hoppa onderweg naar het Hop Inn hotel, ons onderkomen voor vannacht.

Alhoewel dit de goedkoopste hotelkamer van de vakantie is (€20) doet het niet onder qua kwaliteit. Nieuw, prima bedden en kussen, uitzonderlijk goede waterdruk wat de douche ervaring enorm ten goede komt, een onder gewaard iets in Thailand tot nu toe. Alleen geen familiekamer, we hebben dus twee kamers waar we ieder met één van onze nakomelingen die nacht een kamer delen. Bij de voordeur wordt het duidelijk dat dit hotel niet perse gericht is op westerse gasten. Niemand kijkt op van een niet roken sticker, een verboden voor Durian Fruit sticker was echter nieuw voor ons. Dat is een locale delicatesse, een vrucht die bekend staat om zijn indringende aroma. Na te zijn gesetteld in het hotel lopen we richting een soort winkelcentrum waar we onderweg een supermarkt hebben gespot. We doen een boodschapje, want morgen gaan we de jungle in, en wat backup voedsel is dan voor de kieskeurige eters wel handig.

Glenn en Finn rennen juichend met beide handen in de lucht over de parkeerplaats nadat onze chauffeur naar het zilveren gepimpte busje loopt die ons naar onze jungle onderkomen, Silver Cliff, gaat brengen. Het lijkt hier een soort traditie om de (Toyota) busjes helemaal op te doffen. Versierde versnellingspoken, neon verlichtte plafonds, surround sound systemen en natuurlijk schermen waar ze vaak voor ons Goldie oldie hits opzetten via YouTube. De jongens hebben het achterin al over “business class” stoelen [e-1f923].

Bij het betreden van het jungle restaurant, die tevens dient als bar/receptie wordt duidelijk waaraan deze accommodatie haar naam te danken heeft. Je kijkt uit op een enorme rotswand waar een beek onderdoor loopt. Prachtige omgeving maar de hutjes zijn vrij basic. Dit wordt de eerste echte zweterige nacht. We komen echter voor de activiteiten en mooie omgeving. Die middag staat er een kanotocht op de planning. Enkele meters verder zien we de eerste aapjes. Af en toe roetsjen over de stroomversnelling is ook goed voor de beleving. Na een tijdje stoppen we voor een kopje koffie. In bamboe wordt water op een open vuurtje gekookt. In ter plekke gemaakte bekers en lepels van bamboe nuttigen wij koffie en chocomelk. Leuke souveniertjes maar wat nog vollere tassen betekent.

We mogen even bijkomen in onze jungle bar voordat we op avond safari gaan, wederom in een kano. We gaan eerst zelf op traditionele wijze eten maken, groene curry met rijst, wederom komt er veel bamboe aan te pas. Heerlijk gegeten. We krijgen koplampen op om zo in het pikkedonker nog wat kunnen zien. Kids zijn oké maar wel wat ongemakkelijk, toch beetje spannend allemaal. We glijden rustig stroomafwaarts, de gidsen laten hun spotlight rustig langs de oever gaan en af en toe werpen ze een blik naar de boomtoppen. Plots keren de gidsen onze kano’s om en beginnen ze als een malle stroomopwaarts te paddelen. Ze hebben blijkbaar een slang gespot. En wat voor een.. dit exemplaar is sowieso twee meter en glijd elegant door het water. We (de gidsen eigenlijk) spotten nog een slapende opgerolde slang in de boom, een leguaan en een dikke pad. Finny schommelt tussen enorm gefascineerd en een beetje angstig. Na het zien van de slang zegt ie steeds, zodra de gidsen weer iets gespot hebben, “van mij persoonlijk hoeven we niet nog dichterbij”, ik ben geen Freek Vonk”. Ik lig helemaal in een deuk. Zonder de gidsen hadden we overigens niks gezien. Zelfs al werd het me aangewezen en licht op geschenen had ik vaak moeite het dier te spotten. Weer een ervaring rijker stappen we in onze taxi naar de accommodatie waar we ons opmaken voor een klamme nacht.

Vandaag staat iets op de planning waarvan je gewoon weet dat het bijzonder gaat zijn, namelijk National Park Khao Sok. Hoge verwachtingen dus. De bagage blijft bij de accommodatie, we nemen in de kleine rugzakken alleen het broodnodige mee voor de overnachting in het park. We slapen vanavond namelijk in een huisje op water.

Ineens sta je aan de kade wachtend op zo’n longtail boot die ons naar het drijvend huisje gaat brengen. Onwetend staan we vrij vooraan in de rij, hierdoor zitten we redelijk achterin de boot. De naweeën van eerdere benoemde storm Wipha zijn nog niet volledig verdwenen. Enkele dagen geleden was er nog een boot gekapseisd door de tropische storm, met 15 toeristen erin, en een gids zelfs verdronken. Geen leuke berichten wanneer je hetzelfde op de planning hebt staan. Afijn het regent niet meer maar er staat nog wel een stevig windje. De mensen achterin de longtail boot, waaronder wij dus, worden onderweg getrakteerd op een douche vanwege het opspattend water. Vanaf nu gaan we strategischer onze zitplek kiezen. Ondanks ons nat pak arriveren we met een brede glimlach aan bij het drijvend dorpje. Echt een geluksmomentje bij het betreden van ons hutje. Prachtig uitzicht, een glazen vloer waardoor je vanuit het hutje vissen kan spotten die onder ons door zwemmen. Nog geen twee minuten later zitten we allen in onze zwemkledij en nemen we vanaf het balkon een heerlijk verfrissende duik.

Die avond staat het beklimmen van een waterval op het programma, wat dat ook mag zijn. Finn had totaal geen zin, en hij deed zijn uiterste best dat ons duidelijk te maken. Soms wel uitdagend de jongens te motiveren voor alle activiteiten die wij (denken dat zij) leuk vinden. Maar goed we moeten voor dit uitje wederom de boot op. We zijn de les van onze eerste tocht nog niet vergeten, we weten redelijk voorin een plekje te bemachtigen en worden niet nat onderweg. Ironisch genoeg hebben we 5 minuten later kletsnatte schoenen van de waterval klim. Dit is serieus werk, de kids doen het geweldig na in het begin te hebben gemopperd over natte schoenen. Ik denk na een half uurtje klimmen en klauteren zegt Finn “ik heb er nog steeds geen zin in, maar dit is wel echt heel cool”. Zijn manier om te zeggen dat ik gelijk had, het zou ook best leuk kunnen zijn, zonder dat echt toe te geven. Bij thuiskomt een vlugge duik en dan aanschuiven voor het eten.

De wekker staat vroeg, op het ochtend programma staat namelijk dieren spotten. De motor van onze longtail boot wil echter vaker niet starten dan dat we dieren zien. Ze weten hem toch telkens weer aan de praat te krijgen. Na het ontbijt voeren onze boys de vissen nog wat banaan, er zwemmen exemplaren van zeker een halve meter. Wow zitten zulke “grote jongens” in het water waar wij zojuist in gezwommen hebben realiseren ze zich ineens, toch ff slikken [e-1f923].. We zwaaien ons huisje uit want we varen richting een grot die we nog gaan verkennen. Onze spullen moeten mee want terug komen we niet.

Deze ervaring is zo’n gevalletje van lastig onder woorden te brengen van hoe mooi en bijzonder het wel niet was. Wie weet helpen enkele foto’s de schoonheid van deze plek over te brengen. Wij gaan dit in ieder geval nooit vergeten en voor voor mij was dit, tot nu toe, het hoogtepunt van de reis. De al hoge verwachtingen zijn dus zelfs overtroffen..