Kanchanaburi

Een 33 jarige Grab/taxi chauffeur brengt ons naar de volgende bestemming, The Campster. Een hippe camping gelegen aan de Khwae Noi rivier. We slapen in een familie Yurt tent. Wel een luxe met twee tweepersoonsbedden airco en zelfs een TV erin. Er zijn op de camping ook caravans en andere type tenten. Toch een funky onderkomen de komende dagen. We liggen wel erg afgelegen dus even te voet naar de lokale 7-11 is er niet bij. Het zwembad krijgt een hoog cijfers van onze waterratten vanwege de tientallen ballen die er in drijven.

Eenmaal buiten Bangkok is ons opgevallen dat minder Thai de Engelse taal machtig zijn. Gelukkig zijn we ook “vloeiend” in het communiceren met handen en voeten. Zo ook die ochtend met de taxi die ons naar de Erawan watervallen bracht. Zoals gebruikelijk heb ik de route en activiteit minder scherp dan Nicky, die is namelijk de reisagente van de familie. Ik vind niks heerlijkers dan elke dag verrast te worden met wat de dag gaat brengen. Zo had ik ook geen voorstelling van wat de Erawan watervallen moest voorstellen.

Al vrij snel was ik onder de indruk van het prachtig blauwe (en zeer helder) water waar de vissen, als in een spa, direct aan je voeten gaan knabbelen zodra je het water trotseert. We konden lekker een duik nemen na iedere klim naar de volgende waterfall. In totaal zijn het er zeven. Het is warm en vochtig en dan wil je ook wel wat verkoeling. De vrees voor de knabbelende visjes vormt in eerste instantie nog een drempel voor de boys maar uiteindelijk wordt deze vrees overwonnen en overheerst de behoefte aan verkoeling.

Op de terugweg nog het voornemen om langs de bridge over the river kwai te gaan. Onze slecht Engels sprekende, maar uiterst vriendelijke, chauffeur is ons bereid overal naartoe te brengen. Ondanks de taalbarrière raak je toch beetje gehecht aan Tai, onze chauffeur. We hebben hem zelf gecharterd om ons morgen naar Hua Hin te brengen, onze volgende bestemming, te navigeren. Maar goed dat is morgen pas. Het begint echter te regenen waardoor we besluiten de brug voor vandaag te skippen. We spreken voor morgen een uurtje eerder af met Tai om de beruchte brug alsnog te kunnen afvinken, op de rit naar Hua Hin. Zonder af te doen aan de historische betekenis van de brug, meer dan 20 minuten hebben we er niet gespendeerd. Op naar Hua Hin.

De 3,5uur durende rit verloopt verder soepel zonder noemenswaardige incidenten, misschien nog één kleintje aan het eind. We rekenen af met Tai bij aankomst. De dag ervoor zei die 2300 baht, ik had hem zojuist 2500 gegeven. Stapt ie even later weer uit met boodschap dat ie 2700 moest hebben. We schrijven het maar toe aan “lost in translation”.

Zoals overal worden we warm verwelkomd in het Thai House resort. We slapen in traditionele Thaise huisjes en hebben een soort tweeonderéénkap idee. Onze draakjes hebben een eigen helft en wij. Dat is de eerste nacht ff spannend, maar ze worden steeds dapperder op de reis. Het weer is de laatste dagen niet zo best. Misschien beetjeraar om over regen te schrijven midden in het Thaise regenseizoen, maar Tropische storm Wipha gooit er een schepje bovenop. Vooral het noorden (Chang Mai) hebben het zwaar te voortduren en enkele kustplaatsjes. Bij ons geen extreem weer maar gewoon veel regen. Het houdt ons niet tegen om lekker de gaan zwemmen voor de olifanten Safari wat vanmiddag op de planning staat.

Onderweg naar het Kul Buri national park vallen beide jongens in slaap. Al dagen laat naar bed, misschien ook nog wel last van een jetlag, en van uitslapen komt het er vaak niet van. Het drukke programma begint misschien een tol te eisen. Bij aankomst moeten we ze wakker maken, het regent pijpenstelen, op het moment dat we de overstap moeten maken van een luxe bus naar de safari pick-op truck. Finn was not amused en wil de zojuist verkregen poncho niet aan omdat ie “niet mooi en te groot is”[e-1f602] waarna hij het in een mum van tijd koud heeft en naar huis wil. Onze gids is een schat en doet haar best om hem te ontdooien en te enthousiasmeren voor wat we gaan zien. Het wordt er niet beter van. We turen in de stromende regen naar een familie olifanten. Gezien de zojuist beschreven weerstand heb ik er zelf ook weinig zin meer in. Richting het einde vrolijkt Finn en beetje op, onze gids valt het zelfs op “hij gaat het toch een beetje leuk vinden”. Ik moet haar echter teleurstellen hij draait namelijk wat bij omdat ie net van ons gehoord heeft dat het er bijna op zit. Kijkt waarschijnlijk liever olifanten [e-1f418] op z’n iPad.

Storm Wipha blijft vandaag wederom voor veel regen zorgen. We waren voornemens om vandaag de glijbanen te trotseren in het grote Hua Hinse waterpark. We hebben geprobeerd het als een verassing te houden maar onze oudste zoon wordt graag, enkele werkdagen van de voren, geïnformeerd over de exacte planning, het liefst ieder minuscuul detail en tijdlijn. We verklappen de boel en vertellen ook maar dat we de familie Sweers uit Meppel daar ook gaan treffen. Leuk en wel al dat reizen maar spelen met vriendjes is toch hun hoogtepunt. Wij trotseren die middag, soms in de stromende regen, de golfslagbaden en de vele glijbanen.

Vandaag wordt het een dagje treinzitten. We vertrekken van Hua Hin naar Surat Thani. Het is een ruim 5 uur durende rit met 14 stopt, ik heb de stations niet geteld, ik heb dit moeten opzoeken op verzoek van “chef wil alles weten”.

Nederlanders zijn overal, waar je ook komt in de wereld. Zo ook tijdens deze treinreis. We wisselen wat reisverhalen uit en de vrouw geeft aan dat ze niks vooraf geboekt hebben, behalve de ferry. Haar argument hiervoor was dat er over land altijd alternatieven zijn. Maar voor de ferries niet. Goed punt, Nicky gaat gelijk de ferries boeken die ons na het bezoek aan Khao Sok naar ons eindstation Koh Phangan gaan brengen. Maar goed we zitten nog niet eens op de helft van onze reis. Veel te vroeg om over het laatste “station” te hebben.