Koh Phanang

Na aardig wat km’s te hebben afgelegd op het vasteland, is het nu tijd om te chillen op het strand[e-1f3dd]️. We zitten de komende 11 dagen op Koh Phanang, ja die…Het eiland dat bekend staat om de Full Moon Party’s.

Dit gaat misschien een beetje gek klinken na twee weken, maar ergens voelt het alsof de vakantie nu pas gaat beginnen. Het relaxte deel dan. Even geen wekker omdat er een bus, metro, taxi of trein gehaald moet worden. Even de backpacks ook echt uitpakken. Deze accommodatie was letterlijk de eerste van alle Thaise boekingen. We zijn erg benieuwd.

Na een 2,5uur durende ferry tocht arriveren we in een bruisende haven. Er is van alles gaande. Bepakt, bezakt, bezweet lopen we op de Thang Sala Pier waar de toeristen worden verwelkomt door chauffeurs en auto/scooter verhuurders. Wij lopen maar door, hebben geen vervoer geregeld namelijk. Hier geen Grab of gewone taxies. Op dit eiland regeren de Songthaew taxies, dit zijn pickup trucks waarin de passagiers achterin de bak mogen klimmen en als het druk is, zoals vandaag bij de haven, worden je tassen zelfs op het dak geplaatst. En dat alles voor een schrikbarend hoog bedrag, voor Thaise begrippen dan.

We worden gedropt op een jungle pad, die we aflopen waarna we ons onderkomen voor het eerst in levende lijve mogen bewonderen. We worden opgevangen door een Thaise gastvrouw, zo één waarbij het na 5 minuten voelt alsof je haar al 5 jaar kent. De koelkast is zelfs gevuld met fris en alcoholische versnaperingen, koffiecupjes en water zijn inbegrepen en wordt dagelijks aangevuld, alles klopt. In een mum van tijd heeft ze een auto voor ons geregeld, scooters vinden we een beetje spannend voor ons als onervaren scooteraars en dan ook nog met de kids achterop. Onverzekerd zijn en niet het juiste rijbewijs is nog een argument tegen het huren van tweewielers. De kosten van de huurauto is 800 baht per dag, dat hebben we net ook afgetikt voor de 15min durende rit met de Songthaew. Met een auto hebben we de vrijheid om alle prachtige stranden die dit eiland rijk is te verkennen.

Finn wordt helaas ziek de eerste nacht (overgeven), maar zoals dat gelukkig gaat met kleine mannetjes, is ie ook zo weer het mannetje. Niet alleen omdat Finn niet fit is maar ook vanwege het drukke schema van de afgelopen weken doen we het rustig aan vandaag. Alle faciliteiten worden die dag uitgeprobeerd zoals bijvoorbeeld het zwembad en de twee jacuzzi’s die op het dak gestationeerd zijn.

Alhoewel we hier nog maar drie dagen zijn ontstaat een soort dagelijkse routine die in de komende week amper zal wijzigen. Ochtends gaan Nicky en ik een half uurtje baantjes trekken in het zwembad terwijl de jongens aan hun schermtijd werken. Meestal rond het middaguur richting één van de vele must see (bounty) stranden. De eerste die we aandoen is Thong Nai Pan Noi, waar we na een heerlijk lunch verkoeling zoeken in de zee, dat is het idee in ingeval. In werkelijkheid biedt de zee in veel gevallen niet de gehoopte verfrissing. Het water voelt vaak vies warm aan.

Onze jongens doen het aardig goed samen maar we merken nu wel, na een paar weken op elkaars lip, dat de irritaties toenemen. Ze zijn beide ook niet echt van die types die snel contact maken, helemaal wanneer ze niet dezelfde taal machtig zijn. Deze dag was echter wel een uitzondering. Een moeder van een Russisch jongetje vroeg of onze jongens met hem willen spelen. En zowaar vermaken die zich verassend lang met elkaar. Voetbal lijkt toch wel de verbindende factor. Ze noemen namen van voetballers op, gooien een balletje over en spelen een potje strand tennis. Hopelijk zien ze nu in dat vriendjes maken best kan zonder elkaar te verstaan en dat je met handen en voeten een heel eind kan komen. Nodig zal dat echter niet zijn want vanaf morgen worden we vergezeld door de familie Sweers die ook voet zullen zetten op Koh Phanang. Kunnen ze met hun vriendjes van “thuis” spelen maar dan aan de andere kant van de wereld.

We ondernemen eigenlijk niet zoveel. Voornaamste afweging is wat te eten en welk strand te bezoeken. De eerder beschreven routine zetten we voort, maar nu met 8 Meppelers. Erg gezellig voor ons en de kids. Dagelijks vindt er afstemming plaats over op welk strand we elkaar die dag gaan treffen. Door een miscommunicatie lukt dat op één dag niet. Al bellend “waar zitten jullie” komen we er achter dat we niet naar hetzelfde strand zijn gereden. De schuldvraag is verder niet belangrijk, maar een beroemd liedje van Shaggy schiet me ineens te binnen[e-1f61d]. We zitten weliswaar hemelsbreed maar 5 km uit elkaar, Google zegt dat het 45 min rijden is om bij elkaar te komen, omdat hier maar enkele wegen zijn zouden we nagenoeg helemaal terug moeten rijden naar onze initiële vertrekpunt. Dat gaan we niet doen, maar dat zorgde die middag wel voor vier ongelukkig voor zich uit starende mannetjes op twee verschillende (prachtige) stranden. Om de algehele malaise stemming wat te temperen beloven we die middag op tijd weer naar het appartement te gaan zodat ze daar samen nog ff kunnen zwemmen. Dat gebeurt ons geen tweede keer[e-1f923].

Qua stranden hebben we zeker de top 6 van Koh Phanang kunnen afvinken, de ene nog mooier dan de andere. Onze favoriet toch wel Haad Khom, goeie vibes en ow wat een plaatje, zo uit een filmset. De nr 1 van de jongens was Koh Ma Beach, vanwege de schommel. De papa’s en mama’s hebben later op de dag ook dikke schik met de recreatie van de wrecking bal clip van Miley Cyrus op dezelfde schommels.

De geur van Thailand komt verassend veel overeen met die van Amsterdam. De hoeveelheid cannabis verkooppunten hier is onvoorstelbaar groot nadat het in 2022 is gelegaliseerd. Vermoedelijk verlaten wij Zen beach met een beetje rooie ogen vanwege de 2e handse rook[e-1f606]. Het laatste strand die we op dit eiland bezoeken is Haad Rin, het strand waar de Full Moon parties gehouden worden. Over een weekje dan, want vol is ie nog niet. We maken er een jetski party van. We hebben het er al even over maar het is er nog niet van gekomen, laatste kans. Het gashendeltje wordt flink ingedrukt tot ieders genoegen.

Tja wat heb ik verder nog niet benoemd. Op Koh Phanang heb ik Nicky meermaals mijn mannelijkheid kunnen bewijzen. Dikwijls kroop er ongedierte over de muren van onze jungle villa. De gekko’s over de muren werd aardig getolereerd. De spinnen met formaatje bierviltje zorgden, hoe zal ik het zeggen, nogal voor wat onrust. De buren zullen ook gehoord hebben dat er bij ons een spin gespot was. Glenn was ook geen fan. Finn was vaak minder onder de indruk. “Pap heb je hem? Zo ja, dan kreeg ik een stoïcijns duimpje omhoog”. Ik ben niet bang voor spinnen maar deze waren toch echt wel buiten mijn comfortzone.

Verder het eten. We hadden even nodig om hier een modus te vinden. Ik als vegetariër, Nicky is ook niet bepaald een alles-eter en de kids, zijn kids. Maar naarmate de vakantie verstreek wisten we steeds vaker te slagen. Ook door de ontdekking van de night market waar allerlei locale en westerse gerechten gescoord kunnen worden. Het stalletje met de lelijkste plaatjes had de lekkerste gerechten. Echt heerlijk gegeten hier. De vrouw die onze bestelling vaak opnam en bezorgde was zeer te spreken over onze “eetkunsten”. De jongens aten soms wel rijst maar vaker iets meer vertrouwds zoals een pizza of [e-1f357] . We hebben heel wat restaurantjes gehad de afgelopen weken. Gelukkig wordt alleen onze baggage gewogen voor de terugvlucht en ontspringen wijzelf die dans [e-1f61d]

Veel gehad over de befaamde Thaise olifant broek maar niet tot een aankoop overgegaan. Nu ik er over nadenk hebben we eigenlijk niet zoveel cultuur gesnoven. Relatief weinig tempels of musea bezocht. Noem me maar een cultuurbarbaar maar persoonlijk reken ik de vele 7-Eleven (convenient stores) ook tot de Thaise cultuur. Hier heel wat bezoekjes aan gebracht voor een kopje koffie, een koud drankje, muggenspray of gewoon even wat rondlopen voor wat verkoeling.

Het schrijven moest uit mijn tenen komen dit jaar, het voelde aan als huiswerk in een schoolvakantie. Toch maar op karakter doorgezet omdat wij het zelf zo leuk vinden als geheugensteuntje.

Ik, maar heb sterk het vermoeden dat dit ook voor de rest geldt, hebben enorm genoten. Het zijn de kleine geluksmomenten zoals bijvoorbeeld aan een fruit shake slurpend in een hangmat met uitzicht op een prachtig bounty strand. Wat heeft een mens nog meer nodig. Thailand staat bekend als “The land of smiles” en ik kan je vertellen dat ik praktisch met een permanente glimlach hier rondloop.